ความรัก..กับการเก็บเห็ด!!!

มีมั้ย!! ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยรักใคร

อย่างซวยคือ...ไม่มีใครรัก!

อายุมันสั้นนะมนุษย์เนี่ย...@^_^@

เดี๋ยวจะเหมือนกับการเก็บเห็ด

 ยังไงน่ะเหรอ????

เห็ดโคนป่าหลายสิบดอกขึ้นสะพรั่งเชียว
ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเป็นที
พรุ่งนี้ละนะฉันจะมาเก็บแต่เช้า
เห็ดโคนชั้นดีโลละครึ่งพัน
เหลือให้ดูต่างหน้าคือรอยเท้าชาวบ้าน
เชื่องช้า... หมาคาบเอาไปแดก
ใครคนหนึ่งสบถตรงๆออกมาเลยเหอะ

 "ความรักและการเก็บเห็ด"

เขาว่าอย่าช้า...เดี๋ยวอด...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

เมื่อความหมายหนึ่งของ "ความรัก"...คือความสวยงาม...!!!

ความรัก...บางครั้งมันค่อยๆสะสมขึ้นทีละน้อย
แต่ในบางครั้ง...ก็เกิดขึ้นรวดเร็วมากจนน่าตกใจ
มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย...แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว
ความรักย่อมสวยงามเสมอ...
ทุกคู่รักตามความเชื่อทางพุทธศาสนา...
คือ...คนที่ได้สร้างกรรมร่วมกันมา...และในความเป็นไปได้
การประสบพบเจอคู่ของตนอาจมีมากกว่าหนึ่ง...
โดยมีแรงเหวี่ยงของกรรมนั่นแหละเป็นหัวใจสำคัญ...
ดังเรื่องย่อเรื่องหนึ่งที่จะเล่าให้ฟัง...ดังต่อไปนี้
มีคู่รักคู่หนึ่งซึ่งรักกันมากมาย...สะสมบารมีร่วมกันมานานแสนนาน
ทุกคู่รักย่อมผ่านความไม่เข้าใจด้วยกันทั้งนั้น...จนในที่สุด...
ทั้งฝ่ายชายและหญิงก็ได้ลั่นวาจาว่า..."จะไม่ขออยู่ร่วมกันอีก"
ทั้งๆที่หัวใจทั้งสองดวงมีความรักให้กันอย่างเปี่ยมล้นก็ตาม
ด้วยแรงปรารถนาที่พลั้งปากด้วยทิฐิต่างคนต่างร่อนเร่ไปเกิด
ดวงจิตที่มีกรรมผูกพันด้วยความรัก...หลบอย่างไรก็ไม่พ้น
ทั้งคู่ได้พบกัน...แค่มองตาก็รู้ใจ ข้อมูลเก่าๆได้พรั่งพรูออกมา...
แต่เขาและเธอไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้...ทั้งๆที่รักกันที่สุด
ความเศร้าย่อมมีหากแต่ความสวยงามของความรักมักสูงค่ากว่า
เขาและเธอจึงจับมือกันเพื่อก้าวต่อไปข้างหน้า...ให้สูงขึ้นไป
ด้วยพลังของความรักอันบริสุทธิ์และสวยงาม...!!!

อ่านต่อ..>

เมื่อความรัก...ไม่ใช่สิ่งที่เห็น...!!!

ภาพบางภาพที่ปรากฏแก่สายตา...
มันอาจไม่มีค่าเลยในความรู้สึก...เมื่อภาพนั้นหายไป
แต่กับบางภาพ...ที่ไม่เคยปรากฏแก่สายตามาก่อน
กลับมากมายความรู้สึกยิ่งนัก...เมื่อภาพนั้นมาปรากฏ
ใครคนนั้นก็เป็นเช่นภาพหนึ่ง...
ส่วนใครอีกคนหนึ่งก็เป็นดังเช่นอีกภาพนั้น...
บางครั้งภาพที่ถูกมอง...ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกภายในได้
แต่ความรู้สึกภายในสามารถอธิบายภาพที่ถูกมองได้อย่างชัดเจน
ความรัก มันคือความรู้สึกรัก อาจไม่ใช่สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่...
หมดรัก กับ มีรัก...มันจึงถูกซ่อนเอาไว้ในส่วนที่ยากจะค้นหา
เรือแห่งความรักลำน้อยล่องลอยตามกระแสน้ำ...
ไปในทิศทางเดียวกัน...
ย่อมไม่ล้าและเหนื่อยอ่อนเหมือนลอยทวนน้ำ
เมื่อภาพแห่งความรู้สึกปรากฏชัดขึ้นเมื่อใด...
เมื่อนั้น...เราจะได้คำตอบว่าความรัก...
ไม่ใช่แค่เพียง...สิ่งที่เห็น...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

ความรัก...ความสุข...ใช่ หรือ ชอบ ตอบกันเอง...!!!

คนบางคนเหมาะที่เกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ไม่เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย

ความรักอย่างเดียวมันจึงไม่ใช่คำตอบสุดท้าย

เมื่อได้คบกับใครแล้วต้องรู้สึกเหนื่อย...

นั่นคงไม่ใช่...!!!

การเดินทางที่แสนยาวไกลไปพร้อมๆกัน

ถ้าปราศจากหัวใจที่มีความสุข

มันก็ยากที่จะไปต่อ

ความรัก...จึงเป็นแค่จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

ความสุขต่างหากที่เราใฝ่หา

ของที่ชอบ อาจจะไม่ใช่

ของที่ใช่ อาจจะไม่ชอบ

ความรู้สึกที่แท้จริงนั่นแหละ...มีคำตอบให้

จะเลือก...ความรัก หรือ ความสุข...จะใช่ หรือ จะชอบ

ต้องตอบกันเอาเอง...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

ความรักมิใช่เรื่องบังเอิญ...แต่มันเกินความเข้าใจ...!!!

มีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่า...เรื่อง “ความรัก” ไม่มีคำว่าถูกและผิด
คุณไม่ผิดเลย … ที่ไปรักใครคนนั้น
และใครคนนั้นก็คงไม่ผิดเช่นกัน … ที่ไม่ได้รักคุณ
ในทางกลับกัน …
คุณไม่ผิดที่ไม่ได้รักใครคนนั้น
และใครคนนั้นก็ไม่ผิดที่มารักคุณเช่นกัน
หาใช่ความบังเอิญ...ที่มีเหตุและผลเช่นนี้
หากมันเกินความเข้าใจ...ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น
คุณ และ ใครๆอีกมากมาย...ต่างได้เคยลิ้มรส...
ความมหัศจรรย์เช่นที่กล่าวนี้...แต่ไม่เคยหาคำตอบได้สักที
ว่าความรักที่มี...มันคือความบังเอิญ?...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

จุดสลบของความรัก...คือจุดแตกหักของคำว่า "แฟน"...!!!

อดีต คือ คนแปลกหน้า
ปัจจุบัน คือ เงา...เราเรียกว่า "แฟน"...
เมื่อคน 2 คนมาจากคนละที่...
เดินอยู่บนเส้นทางแห่งความรู้สึก...ร่วมกัน
ย่อมจะมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง...เป็นเรื่องธรรมดา
ลิ้นกับฟันในปากของเราแท้ๆ...บางครั้งยังมีการผิดคิว
การได้พบกันของใครบางคน...ดูดุจราวปาฏิหาริย์
แต่การจะได้ไปต่อหรือไม่...คือความเข้าใจล้วนๆ
หลายคู่...เริ่มนับได้เพียงแค่หนึ่ง...ก็ต้องลาลับ
ชายทาง หญิงทาง...ไปไม่รอด
ความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน คือ ส่วนสำคัญที่สุด
แสดงออกถึงความตรงไปตรงมา ไม่มีหมกเม็ด...
ความมั่นใจในคู่ของเรา...จะเป็นแนวอาณาเขตกันไฟได้ดีที่สุด
ไม่ให้ลามไปถึง..."จุดสลบของความรัก"...
เพื่อป้องกัน "การแตกหัก"...ของคำว่า "แฟน"...

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

เมื่อรักโดนทำลาย...ด้วยความไม่เชื่อ...!!!

          ในวันนั้น...เธอได้ทำลายความเชื่อของฉันไปจนหมดสิ้น
          แต่วันนี้เธอกลับมาถามหาความรัก
          จากคนที่ครั้งหนึ่ง...เธอเคยทิ้งไป
          สาวสวยมากมายที่รุมล้อมเธอในตอนนี้
          ยังไม่เพียงพออีกหรือ?...
          ทำไมถึงพูดว่าไม่มีอะไร...ในเมื่อภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า
          มันคือ...คำตอบสำหรับฉัน...
          เรายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้...แต่จะให้ฉันกลับไป
          คงไม่มีวันนั้น...มันเจ็บเกินไปที่จะหวนคืน
          ความรักของฉันได้ถูกทำลายไปสิ้น
          จากความเชื่อของฉัน...ทั้งๆที่มัน...ไม่มีอยู่จริง...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

อ่านต่อ..>

รัก ๆ...เลิก ๆ...มันส์ดีว่ะ...!!!

                   

              ความรักในโลกออนไลน์มันจับต้องไม่ได้ก็จริงอยู่

              แต่มันก็สร้างความเสียว...ซ่าน ผ่านหัวใจดวงน้อย

              ของเราได้เหมือนกันนะครับ.....

              คุยกันไป คุยกันมา ทุกๆวันเข้า...เฮ้ย! มันรักกันจริงๆเว้ย

              ทะเลาะกันก็ทะเลาะกันจริงๆ...ในแบบที่ไม่ต้องเห็นหน้า

              มันก็แปลกดี.....

              ทะเลาะกันก็...บอกเลิกกันซะงั้น!...แล้วพอต่างคนต่าง

              อารมณ์เย็นลงแล้วก็กลับมาคุยกันต่อ...ก็มีเท่านี้...ไม่เห็น

              ต้องมีอะไรมากมายก่ายกองต้องนั่งปวดหมอง...

              รัก ๆ เลิก ๆ ...มันก็ให้รสชาดประหลาดดี อันว่าความรัก

              มันออกแบบไม่ได้นี่เน๊อะ สไตล์ใครสไตล์มัน...หนุกพิลึก!

              ความสุข ปน ความเศร้า แบ่งๆกันไป ต่างคนต่างเรียนรู้ซึ่ง

              กันและกัน...บอกได้คำเดียว...มันส์ดีว่ะ...!!!
              

http://dharmaishere.blogspot.com

              

อ่านต่อ..>

ความรักเอย...สมหวัง ผิดหวัง...เป็นของคู่โลก...!!!

          วันนี้จะมาคุยเรื่องความรักของหนุ่มสาวสักเล็กน้อย...จากที่เคยหงอยเหงาเศร้าซึมก็กลับมากระปี้กระเป่า กระชุ่มกระชวย...เมื่อแรกเริ่มมีความรัก ความต้องการอยากสวย อยากหล่อมักจะเกิดขึ้นมาทันใด จริงอ่ะป่าว...ผู้เขียนไม่ใช่กูรูทางด้าน "ความรัก" นี้หรอกนะครับ แค่เอาบางสิ่งบางอย่างที่เป็นประสบการณ์นำออกมาเล่าสู่กันฟัง จะได้ผลมากน้อยแค่ไหนก็เป็นเรื่องของคนอ่าน ไม่ใช่เรื่องของผู้เขียน...อ่านถึงตรงนี้ ถ้าคิดเป็น  มันจะคิดออก...หรืออาจจะว่าผู้เขียนกวนTeen ก็ได้เหมือนกัน...อิอิ...หลายท่านคงเคยได้ยินได้ฟังกันมาบ้างล่ะมั้งว่า "เวลารักใครให้รู้จักเผื่อใจเอาไว้บ้าง ป้องกันความผิดหวัง"...เวลาปฏิบัติมีใครเผื่อใจเอาไว้มั้ย?...ผู้เขียนเชื่อว่าม่ายมี...ทุกคนเมื่อมีความรัก เราก็ใส่มันสุดๆทั้งนั้นแหละ ลืมไปเลยกับประโยคที่เขาสอนเขาเตือนกันไว้...เมื่อเกิดความรักมันไม่สมหวังดังใจคิดล่ะ...แล้วเราจะทำยังไง?...ก็เสียใจไปซิ ร้องไห้ไปซิ...ไม่มีใครเขาห้ามนิ...มันก็เสียใจ ก็ร้องไห้ด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่ต้องรู้จักพอนะจ๊ะ...!!!

http://dharmaishere.blogspot.com

ไม่ว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นใครจะเป็นคนผิดคนถูก ก็ช่างมัน ไม่มีประโยชน์อะไรจะไปนั่งหา เพราะเรื่องราวมันได้เกิดขึ้นมาแล้ว...ผู้เขียนเอาประสบการณ์ของตัวผู้เขียนเองมาพูด จึงไม่ผิด เพราะมันเกิดกับผู้เขียน ผู้เขียนก็ทำแบบนั้นแหละ...ความผิดหวังเสียใจ เสียน้ำตามันย่อมเกิดขึ้นได้เสมอครับ อย่าไปห้ามมัน ให้มันผ่องถ่ายออกมาบ้าง แต่ความสำคัญคือ คุณต้องเรียนรู้มัน อยู่กับมันไปสักระยะ พิจารณาความเสียใจนั้นไป แล้วคุณจะเห็นว่ามันก็แค่นั้นเอง...ผู้เขียนอยากให้คิดมุมกลับ มองไปยังคนที่ทำให้คุณต้องเศร้า มองเขา แล้วพิจารณา เขาย่อมมีเหตุผลในการเลิกลากับคุณ เหตุผลอะไรก็ช่าง อย่าไปสนใจ แต่เหตุผลนั้นคงทำให้เขาคนนั้นมีความสุข ความสบายใจ ถ้าคุณมีความรักในตัวเขาคนนั้นมากพอ คุณควรยิ้มให้กับเหตุผลและความสุขนั้นของเขา ...พลอยยินดีไปด้วย...พูดง่ายฉิบHายเลยใช่ป่าว...555 ก็อย่าทำอะไรให้มันยุ่งนักซิครับ ผู้เขียนเองผิดหวังมาแล้ว เสียใจเป็น ร้องไห้ก็เป็น...สำหรับคนที่ทำให้ผู้เขียนเป็นเช่นนั้น วันนี้ผู้เขียนก็ยังคุยกันอยู่...!!!

ผู้เขียนไม่สนหรอกว่าเขาจะรักใคร อะไรยังไง...หน้าที่ของผู้เขียน คือ ต้องการเห็นเขามีความสุข อ่านแล้วทำความเข้าใจตรงนี้ให้มากๆนะครับ...เขาจะรักผู้เขียนหรือไม่รัก มันเป็นเรื่องของเขา แต่การที่ผู้เขียนยังรักเขา และต้องการเห็นเขามีความสุข...มันเป็นเรื่องของผู้เขียน...อะไรที่มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา เราก็อย่าไปคิดไปยึดให้มันมากมาย...ความสมหวัง ความผิดหวัง มันอยู่คู่โลกมาช้านาน มันเป็นสมบัติของโลกนะครับ เราต้องเรียนรู้แล้วอยู่กับมันให้ได้...คนอื่นจะคิดยังไงกับวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปผู้เขียนไม่รู้ แต่สำหรับผู้เขียน เริ่มนับถอยหลังการอยู่บนโลกใบนี้แล้ว เมื่อไรก็เมื่อนั้น...สุขทุกข์ก็ว่ากันไปถ้าเรายังมีลมหายใจอยู่ หมดลมก็หมดเรื่อง...รักได้ก็เลิกได้ มีได้ก็หมดได้...กลับบ้านของเรานะครับ ที่บ้านมีคนที่รักเรา ที่นั่นมีแต่ความอบอุ่น ถ้าข้างนอกลมมันแรง ฝนมันเทกระหน่ำ หรือ แดดมันร้อน หลบเข้าบ้านซะ...พักกายพักใจ...สวดมนต์ไหว้พระ เรียกสติกลับมา...ไม่มีอะไรยาก...ผู้เขียนพูดแบบนี้ได้ เพราะทำ และผ่านมันมาแล้ว...วันนี้ก็เลยสบายๆ ชิล ชิล ใครอยากรักผู้เขียน ก็รักไปซิ ใครอยากไม่รักก็เลิกไปซิ....เสียใจมันก็เรื่องธรรมดา...เกิดได้ ก็ดับได้...สู้ สู้ นะครับ ไม่มีอะไรยาก...ถ้าใจคุณพร้อมจะสู้...บาย...!!!

นำเสนอโดย :
http://dharmaishere.blogspot.com
https://www.facebook.com/kanlakraung1.sport
https://www.facebook.com/kanlakraung1.story

อ่านต่อ..>

บ้าน...คือ...วิมานของเรา...จริงๆ...!!!

บ้าน...คือ สิ่งที่ไม่มีชีวิต แต่มันคือชีวิต...คงจะไม่เกินเลยไปนะ หากจะกล่าวเช่นนี้...บ้านจะใหญ่ หรือ บ้านจะเล็ก ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับปริมาณของความสุขที่อยู่ข้างใน หรือจะพูดเปรียบเปรยไปทำนองว่า ปริมาณของความสุขมันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ขนาดของบ้าน ...มีบางอย่างที่ผมจำได้ไม่เคยลืม คือ เสียงโขลกน้ำพริกกะปิแบบไทยๆของแม่ เสียงดัง...ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก !!!...ในเย็นวันนั้นสมัยที่ผมเองยังเป็นเด็กตัวเล็กๆกำลังเรียนอยู่ในชั้นประถมศึกษา   กลิ่นหอมของมะนาวที่โชยมาพอได้กลิ่น แม่ค่อยๆบรรจงบีบมันลงไปในครก ตามด้วยน้ำปลาตามสูตรการทำของแม่ รสชาดอร่อยถูกใจทุกคนในครอบครัวยิ่งนัก มื้อไหนก็ตามที่ได้กินน้ำพริกปลาทู มีผักบุ้งลวก มะเขือ แตงกวา เป็นเครื่องเคียงด้วยแล้วล่ะก็ ผมจะกินข้าวจนพุงกางอย่างไม่ต้องสงสัย เลยได้ฉายาจากแม่ว่า "ไอ้เจ๊กน้ำพริก"  ถ้าจะพูดว่า ในความคิดของผม น้ำพริกกะปิฝีมือของแม่ผม "อร่อยที่สุดในโลก" ก็คงจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุดสำหรับผมอยู่ดีนั่นแหละ

หลายครั้งที่ชีวิตของผม ประสบปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องงาน หรือแม้แต่เรื่องความรัก บ้านของผมคือสถานที่ๆเดียวที่ผมได้กำลังใจแบบไร้สารเจือปน มันเป็นคำพูด ที่แสดงถึงความปรารถนาดีจริงๆ ไม่ว่าจะออกมาจากปากของคนที่เป็น พ่อ แม่ พี่ หรือ น้อง หากความเป็นจริงแล้วคำพูดเหล่านั้นจะไม่ได้ทำให้ปัญหาต่างๆคลี่คลายลงเลยก็ตาม  ผมไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า คำพูดเหล่านั้น มันทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นและสร้างความสุขให้ผมอย่างประหลาด หรืออาจจะเป็นเพราะบ้านคือสถานที่ๆเดียวที่ผมไม่ต้องระแวงระวังว่าจะมีภัยใดๆเคลือบแฝงมากับคำพูดเหล่านั้นก็เป็นไปได้

เรื่องเก่าบางเรื่องของผมที่หยิบยกมาเล่านี้ ก็เพราะเรื่องราวเรื่องนั้นมันเป็นความทรงจำที่สุดวิเศษ ผมคิดว่าไม่เฉพาะแต่ผมเท่านั้น ที่มีความทรงจำดีๆเช่นนี้กับคนในบ้าน แม้ว่าบ้านที่ผม หรือที่คุณๆจะอาศัยอยู่อาจเป็นแค่เพียงหลังเล็กๆ บางบ้านอาจจะเป็นแค่กระท่อมน้อยๆ หลังคามุงจากด้วยซ้ำไป แต่บ้านก็ยังเป็นบ้านที่สามารถสร้างความสุขให้กับเราเหมือนลอยอยู่ในวิมานชั้นฟ้า...

บ้าน...จึงไม่ใช่สิ่งไร้ชีวิต...เป็นแค่เพียงที่หลบแดด หลบฝน หรืออาศัยพักผ่อนนอนหลับไปวันๆเท่านั้น...แต่บ้านคือ ที่เก็บความรัก ความปรารถนาดี ความอบอุ่น และอีกมากมาย แบบไม่มีประมาณ... บ้านสามารถดูดซับเอาความทุกข์ของผู้ที่เป็นสมาชิกในบ้านไปทิ้ง แล้วเติมความสุข เข้ามาแทนที่...เพราะคำว่าบ้านมันไม่ได้สะกดว่า..." บ - ้ า - น "...หากแต่คำสะกดที่ถูกต้องมันควรจะเป็น "พ่อ แม่ พี่ น้อง ลูก หลาน เหลน"...เพราะบ้านมันแปลว่า...ครอบครัวของเรา...!!!

บทความจาก :
นำเสนอโดย :
http://dharmaishere.blogspot.com
https://www.facebook.com/kanlakraung1.sport
https://www.facebook.com/kanlakraung1.story

อ่านต่อ..>

"ยอมถอย"...มิใช่เรื่องเสียหน้า...แต่มันคือการสร้างนิยามของความรัก...ในแบบคุณ !!

อัน...นิยามของความรักนั้นหรือ...คือสิ่งใด?...!! ใครพอจะตอบได้บ้าง... ต่างคนก็คงมีคำตอบอยู่ในใจ...ในแบบที่ ร้อยคนก็ร้อยความต่าง สำหรับในเรื่องนิยามของความรัก ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะไปจำกัดว่า แบบนั้นผิด แบบนี้ถูก เพราะนิยามสำหรับความรักของแต่ละคนมักจะไม่เหมือนกัน คนหนึ่งอาจบอกว่า "รัก คือ ความเข้าใจ" โดยพร้อมจะก้าวเดินไปด้วยกันแม้ว่าในความเข้าใจที่ว่านั้นอาจมีความต่างแทรกอยู่เป็นระยะๆก็ตามที...อีกคนอาจบอกว่า "รัก คือ การเอาใจใส่ ให้เกียรติซึ่งกันและกัน" คนถัดมาอาจบอกว่า "รัก คือ ความเชื่อใจ ความไว้ใจ และความซื่อสัตย์"

แต่สำหรับเราท่านทั้งหลายมักจะได้ยินกันอยู่บ่อยๆจนคุ้นหูว่า "รัก คือ ความเข้าใจ" ขอบเขตของความเข้าใจมันมีอะไรบ้าง อย่างไหนกันหรือที่เรียกว่า "ความเข้าใจ" สุดท้ายก็คงมีคำตอบที่แตกต่างกันมากมายเหมือนกับ "นิยามของความรัก" คู่รักใดๆก็แล้วแต่ คือโดยปกติแล้ว ความแตกต่างนั้นถูกแสดงให้เห็นนับตั้งแต่แรกเกิด การเลี้ยงดูจากคุณพ่อ คุณแม่ สิ่งแวดล้อมต่างๆมากมายที่บรรจงหล่อหลอมทำให้ให้คนๆหนึ่งเจริญเติบโตขึ้นมา ในแบบของเขาที่ควรจะเป็น การที่วันหนึ่งต้องมาเจอะเจอใครอีกคน จนเกิดเป็นความรักจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่จะยอมรับในความเป็นตัวตนของกันและกัน แรกเริ่มเดิมทีปัญหามากมายของคู่รักมักจะถูกปกปิดเอาไว้ด้วยความพึงพอใจในด้านอื่นของคนรัก เช่น ความหล่อ ความสวย ความน่ารัก แต่แล้วเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ความเป็นตัวตนของกันและกันมันจะถูกแสดงออกมา หลายคู่ต้องเลิกลากันไป เพราะไม่สามารถยอมรับกันได้...แล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ ควรจะทำเช่นไร?...การยอมรับในความต่าง อาจเริ่มจากการที่ต่างคนต่างก้าวถอย เว้นช่องว่างระหว่างกันไว้ สำหรับเตรียมพื้นที่ในการเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความเข้าใจ ที่ทั้งสองต่างลงมือปลูก รดน้ำพรวนดินร่วมกัน...นี่อาจไม่ใช่สิ่งแวดล้อมเดิมๆที่คนสองคนคุ้นเคยมาตลอดชีวิต หากแต่ถ้าเป้าประสงค์ของการที่จะดำเนินความรักให้ไปตลอดรอดฝั่ง ต้องไม่คิดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว ความเข้าใจที่ดีนั้น มักจะเริ่มจากการให้...คำว่าให้ในที่นี้ก็คงตีความกันไปต่างๆนานา แต่ถ้าเป็นการ "ให้โอกาสซึ่งกันและกัน" ก็ดูเข้าทีไม่น้อย

การปรับเปลี่ยนพฤติกรรม...บางอย่างของตนเอง ด้วยเหตุผลบางประการที่แฟนอาจไม่ชอบนั้น มักจะเป็นผลด้านบวกเสมอ เนื่องจากทำให้แฟนเกิดความพึงพอใจมากขึ้น นั่นก็หมายถึงการที่เราได้เป็นผู้ให้ การยอมถอย หรือการให้ในลักษณะแบบนี้ ไม่ใช่การยอม หรือการทำให้เสียหน้าแต่อย่างใด หากแต่เป็นการถอยเพียงแค่ครึ่งก้าว เพื่อเตรียมพร้อมที่จะเดินหน้าเต็มกำลัง...ไม่ต้องกังวลเลยว่า เราจะเดินแบบไร้คนข้างกาย ถ้าคุณสามารถสร้างนิยามของความรัก ให้เป็นไปในแบบ ที่ใช้ความเข้าใจเป็นหลัก บนพื้นฐานของการที่ได้เป็นผู้ให้...ถอยสักนิดนะครับ แล้วภาพความรักของคุณจะชัดเจน...!!!

บทความจาก :
นำเสนอโดย :
http://dharmaishere.blogspot.com
https://www.facebook.com/kanlakraung1.sport
https://www.facebook.com/kanlakraung1.story

อ่านต่อ..>